Tuesday, January 22, 2013

The Concert of Japanese Koto and Flute

The Concert of Japanese Koto and Flute
On September 7 and 8, in Yangon, the Japan Foundation, Bangkok and the Embassy of Japan co-hosted a concert of Japanese Koto and Flute. The three visiting Japanese musicians, Mr.Hiroshi Matsushima(Flutist), Ms.Noriko Tsuboi(Koto player) and Ms.Keiko Suzuki(Koto Player), all of them currently residing in Bangkok, demonstrated the beauty of Japanese music by playing both tradtional and modern pieces. In two days, around four hundered people enjoyed this rare oppotunity to experience both sensitive and powerful tunes flowing from Koto (Japanese traditional harp)and Flute
.Altogether, the musicians played six pieces, one of which was "Midnight Rain" by an American Koto player, Elizabeth Falconer. This clearly indicates that the beauty of the sound of Koto is something universal, which transcends the boundary of traditional Japanese music. One of the audience, a young Myanmar student sent comments on this piece to the Embassy. She wrote, "As soon as this particular piece started, I heard the sound of rain instead of the sound of Koto. I heard various kinds of rain, sudden rain, heavy rain, thunder and wind. Through this concert, I came to like Japanese music very much."After the concert, the audience had the chance to interact with the three musicians. The Myanmar audience had many questions to ask such as how Koto is played, what kind of music scores they use, how many years they have been praciticing to reach professional level. Some famous Myanmar musicians were also included among the audience.The concert was a success in a sense that the music loving Myanmar people became interested in Japanese music and its unique instruments and that Myanmar and Japanese people were able to understand each other directly through universal language, namely music.

Japanese Flower Arrangement Show

Ikebana Demonstration (Japanese Flower Arrangement Show)
On May 30 and 31, in Yangon, Ikebana Demonstration was co-hosted by the Embassy of Japan and the Japan Foundation.The two visiting professors of *Ikenobo School, Mr.Yasufumi Sasayama and Mr.Masafumi Ishiwata demonstrated the beauty of this traditional Japanese culture by creating both classic and free style works.
In two days, these young and dynamic professors attracted around four hundred audience by not only the works themselves but also by their interesting and inspiring talks.At the workshop, the interested audience had the opportunity to experience Ikebana themselves under the guidance of the professors. Around eighty people, both young and old, men and women did their utmost efforts to create their own Ikebana work.Some of the comments of the participants are as follows."I was very impressed with the way even old leaves and branches are used to create new beauty.""Ikebana is truly different from other western and Myanmar style flower arrangement.
 Especially in western style, the arrangement of more flowers tends to be praised as more goregeous, however, I was struck with the simple beauty of Ikebana which is expressed by arranging a few flowers and leaves.""I wish we could have Ikebana lessons in Yangon."The Ikebana Demonstration was extremely meaningful for the cultural exchange between Japan and Myanmar in a sense that the audience became interested not only in the way flowers are arranged but also in the unique Japanese way of thinking and sense of beauty which is behind this most attractive traditional art of Japan.*Ikenobo is a school of Ikebana, or Japanese flower arrangement. It is the oldest school of Ikebana in Japan, having been founded in the 15th century by a Buddhist monk, Ikenobo Senkai. The school, currently headed by its 45th generation grand master, Ikenobo Senei, is based in the Rokkakudo Temple in Kyoto. Additionally, it has various chapters around the world. Please refer to Ikenobo official website for further information. (http://www.ikenobo.jp/english/index.html)

Manga ( Japanese cartoon)

Demonstration and Workshop on Manga ( Japanese cartoon)
With the cooperation of the Japan Foundation, the introduction and demonstration of Manga (Japanese cartoon) was presented by cartoonist Ms. Machiko Maeyama from Indonesia at a hotel in Yangon on 17 December 2007 . A hands-on training workshop on how to draw Manga was also organized after the demonstration.The event was patronized by more than 300 people comprised of Japanese Language learners and those who love cartoon.
 Ms. Maeyama presented the history and special features of Manga with PowerPoint presentation which was very much appreciated by the audience.About 30 participants including Myanmar cartoonists attended the workshop and Ms. Maeyama demonstrated Japanese Manga drawing techniques in detail. Myanmar cartoonists also demonstrated their skills which contributed to the cultural exchange between the two countries.
These were some of the comments from the participants; “We were surprised to know that Japanese Manga books have been published in many countries with translation into local languages”, “We were not aware that there are so many Manga magazines in Japan”, and “In Myanmar, majority of the cartoonists are male. It is interesting to learn that there are a lot of female Manga cartoonists in Japan ”. The audience seemed greatly interested in development of Manga in Japan .The Embassy of Japan plans to introduce Japanese Pop Culture such as Manga and Animation in addition to traditional Japanese Culture.

"Thway"film- written by Journal Gyaw Ma Ma Lay

The Embassy of Japan with cooperation of the Ministry of Information of the Union of Myanmar, held special shows of the first Japan-Myanmar collaboration film "Thway".
The film is based on a bestseller novel "Thway", written by a well-known writer Journal Gyaw Ma Ma Lay.The film was directed by Mr. Koji Chino, one of the masters of modern Japanese film world, who has devoted his passion to developing friendship between Myanmar and Japan, and it was casted by Japanese and Myanmar actors and actresses including Myo Thanda Tun(Ma Thwe Thwe), Min Maw Kun(Maung Maung), Akari Asou(Yumi Yoshida), and Toshiyuki Nagashima(Toshio Yoshida).

 Yumi, a Japanese university student happenes to know one day that she has a younger brother(Maung Maung)in Myanmar who was born between her father, Toshio Yoshida and a Myanmar mother, Ma Thwe Thwe. Toshio was a former Japanese soldier sent to Myanmar during the World War Ⅱ. Brought by destiny, Yumi decides to visit Myanmar and to meet her younger brother, Maung Maung. Despite many difficulties, she can finally meet Maung Maung. But・・・・
Beautiful but sad affection between Yumi and Maung Maung is described in the film.
*This film is Japanese/Myanmar language version with Myanmar subtitle.

Monday, January 21, 2013

KARIN & QUARTET Music Concert

KARIN QUARTET Music Concert ~Japanese contemporary music on traditional instruments~, co-hosted by the Embassy of Japan and the Japan Foundation was held on December 11, 2010 at Strand Hotel in Yangon.
The QURATET composed of KARIN (25 String Koto), Akihito Obama (Shakuhachi, a Vertical Bamboo Flute), Mami Ishizuka (Piano) and Aki-ra Sunrise (Percussion), all who came from Japan.The concert presented unique and exciting music, which was based on Japanese tradition but had an essence of music from the around the globe with contemporary perception.The seven hundred audiences in the hall sang, cheered and clapped their hands with the music.
On the following day of the concert, the QUARTET held a workshop at Gitameit Music Centre.The participants listened to and compared the rhythm and tone of Japanese traditional music and those of contemporary music.They also participated in creating a tune together using their own musical instruments.
The Embassy of Japan hopes to provide such occasions again to introduce various aspect of Japanese culture to people in Myanmar.

Monday, January 7, 2013

ဦးဂိုအင္ဂာာ၏ "ဓမၼႏိုင္ငံမွာ ၁၃၅ ႏွစ္ၾကာ

ကမာၻေက်ာ္ ၀ိပႆနာ တရားျပ ဆရာၾကီး ဦးဂိုအင္ဂာာ၏ "ဓမၼႏိုင္ငံမွာ ၁၃၅ ႏွစ္ၾကာ/135 Years In Dhamma Land" ဓမၼေဟာေျပာပြဲကို ဒီဇင္ဘာလ ၂၂ ရက္ေန႔၂၀၁၂ ညေန ၅နာရီ မိနစ္ ၃၀ အခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ အမ်ိဳးသားဇာတ္ရံု၌ စတင္ျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ ဆရာၾကီး ဦးဂိုအင္ဂာာ၏ ဓမၼေဟာေျပာပြဲသို႔ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ ျပည္တြင္းမွ ပရိတ္သတ္ ၃ ေထာင္ေက်ာ္ တက္ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း သိရၿပီး ည ၈နာရီ ၀န္းက်င္တြင္ ၿပီးဆံုးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ဓမၼေဟာေျပာပြဲတြင္ ဆရာႀကီး ဦးဂိုအင္ကာမွ ၀ိပႆနာတရားအားထုတ္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေဟာေျပာ ေဆြးေႏြးခဲ့ၿပီး တက္ေရာက္လာေသာပရိတ္သတ္မ်ားမွ ေမးျမန္းေသာ ေမးခြန္းမ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ေျဖၾကားေပးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

Jason Mraz mixes education, entertainment for 70,000 turnout

Jason Mraz mixes education, entertainment for 70,000 turnout  
By Nuam Bawi | Monday, 24 December 2012
Around 70,000 music fans flocked to People’s Square east of Shwedagon Pagoda on Sunday, December 16 to enjoy a concert by two-time Grammy-winning singer-songwriter Jason Mraz, supported by a cast of some of Myanmar’s most accomplished musicians. The crowd estimate was according to a press statement released by the concert’s organisers, MTV Exit, the day after the event, which was aimed at not only entertaining the audience, but also educating people about issues related to human trafficking.
At a press conference held at Summit Parkview Hotel a few hours before the concert started, Mraz said he has had some experience working with survivors of human trafficking, and he felt it was “important” to be part of the concert in Yangon.
“We are expecting about 50,000 people today, and who knows how many more — hundreds of thousand, millions of people — will watching the programs, series and documentaries that will follow,” he said.
“If the people see that, they can say, ‘I know what that is now’ or ‘I’ve seen that this is happening’. People are waking up every day to the issue [of human trafficking].”
He added that after he goes back to the US, the experience of playing in Yangon will stick with him for a long time.
“It’s going to stick with me, what we will be able to accomplish here today. I’ll be able to tell people about the things I saw and music I heard. The story will be told and more people will know about this place. And those are the best souvenirs.”
The excitement generated by the concert was obvious even before the gates opened at 4pm, as a big crowd gathered of people keen to secure places close to the huge stage.
Among the local musicians who performed were R Zarni, Lynn Lynn, Sai Sai Kham Hlaing, Phyoe Gyi, Phyu Phyu Kyaw Thein, Chit Thu Wai and Chan Chan, with backing music provided by The Trees.
Slot Machine from Thailand played about six songs, while Mraz and his band belted out more than 10 tunes, ending with “I’m Yours”, his most famous song among Myanmar fans.
The huge crowd was generally enthusiastic about the show.
“No world-famous singers come to Myanmar, so I was curious to see what kind of performances there would be at this concert,” audience member Htut Myat Thu told The Myanmar Times at the venue
“Up to now I’ve only seen these kinds of concerts on TV. This is the biggest concert I’ve ever seen in my country. I’m so excited.”
He added that it was the first time for Myanmar singers to perform alongside a world-famous act, which revealed some of the weaknesses of the local music scene.
“There are many differences in the level of performance between local singers and international acts. I hope the local singers can do better next time,” he said.
On Tuesday, December 18, just before he left Yangon, Mraz toured Shwedagon Pagoda, met with survivors of human trafficking and filmed with MTV EXIT for an upcoming television special.
The Yangon concert will be broadcast internationally on MTV on Wednesday, March 13, 2013
People’s Square earns its name following Jason Mraz crowd
What initially attracted me to the Jason Mraz concert in Yangon on Sunday, December 16 was the fact that tickets were free, and the venue was within easy walking distance of my apartment in Sanchaung’s Myaynigone ward.
But there were a few other pleasant surprises along the way, including the rare opportunity to walk down the middle of Pyay Road (closed to traffic for the event) without getting run over by an out-of-control bus; and the chance to guzzle as many litres as I desired of free Coca Cola at the concert, as long as I was willing to wade through the ever-deepening piles of discarded soft-drink cups to get a refill.
I arrived just before 6pm, ignoring the skuzzy scalpers selling free tickets for K2000 each, squeezing through the tiny crack in the front gate of People’s Square, and entering one of the most spectacular concert venues on the planet, with the illuminated Shwedagon Pagoda supplying the dramatic backdrop.
Chan Chan was the first performer, and she turned out to be one of the highlights of the first group of singers, most of whom delivered two songs each. Chan Chan made a dramatic entrance with a group of lotus-bearing dancers, and won over the crowd in her normal way: with her nice voice, nice smile and nice pop songs.
The entertainment then took a precipitous dive into a trench of sub-middling sluggishness, kicked off by Sai Sai and his tepid brand of hip-hop lite. At best he can be considered Myanmar’s answer to DJ Jazzy Jeff, but his appearance managed to grab the attention of the small gaggle of 12-year-old girls standing in front of me.
Chit Thu Wai was up next — she’s the antithesis of the angry young woman, with a sweet face and sour voice that together make her the poster child for why actors shouldn’t assume they are good singers just because they’ve been on TV.
 Gifted singer-songwriter Lynn Lynn went onstage next, shining an all-too-brief beam of light into the dimness. It’s a shame that a real musician such as Lynn Lynn was allowed to perform only one song while lesser talents were accorded more respect by the concert’s organisers.
Singer Phyoe Gyi marked a return to the forgettable. There was one song about a radio or something, but the toothless quality of the music ensured the complete absence of any lasting impression. 
Local diva Phyu Phyu Kyaw Thein spearheaded the ascent from the trench. As usual, she took the stage born aloft on a platform and wearing one of her ultra-baroque outfits that have led lazy observers to compare her with Lady Gaga.

But there’s really no resemblance: Unlike Ms Gaga, the Myanmar singer dwells in a safe-for-the-whole-family realm where contentious social boundaries are not pushed, and raw sexuality is kept well under wraps — usually beneath dozens of metres of fabric that make up many of her costumes.

It’s also worth noting that outlandish costumes were a staple of Phyu Phyu Kyaw Thein’s onstage persona for years before anyone anywhere in the world had ever heard of Lady Gaga.

As for her performance, Phyu Phyu Kyaw Thein normally takes a while to get warmed up — her first song was plagued by flat spots and brave but failed attempts to hit some very low notes — but once she gets going, her voice becomes a remarkable, unrelenting force that has justifiably earned her the status of one of the greatest singers in the country.
R Zarni is another local entertainer with an awesome voice. He is a man who knows how to rock, in a 1980s glam-metal kind of way. Mark my words: If a big-name director ever makes a feel-good summer movie about the hunky, glamorous fighter pilots of the Myanmar Air Force, an R Zarni song will surely provide the rousing soundtrack as the final credits roll.
Then it was time to change the drum kit — thank god. The local tradition of having the same backing band (in this case The Trees) play throughout the night for a host of different vocalists is a real plague on Myanmar’s concert scene. Despite the constantly rotating singers, this practice results in an overall sameness to the music — after a few songs it all starts blending together.
So after a couple hours of musical uniformity, I was primed to hear the decidedly more robust sounds that emanated from the speakers when Slot Machine took the stage. These well-dressed lads from Bangkok are clear products of the New Romantic resurgence, and I wondered if their band name was intended as an homage to the Las Vegas-based group The Killers, who are an obvious influence.
The band delivered a decent performance, playing through a half-dozen likeable if unsurprising alt-rock songs, and demonstrating the virtues of putting sweat into developing the sort of solid stage presence that so many Myanmar bands seem to think is unimportant, to their detriment.
Musically speaking, Jason Mraz has never struck me as being all that special (I’m sure his mom, who according to the song “93 Million Miles” wants him to move back home, would disagree): His reggae-tinged pop tunes, while occasionally catchy, border on the redundant, and it can be difficult to stomach his “everything’s just super-awesome for everyone” spiel.
Still, it’s tough to sustain strong feelings of dislike for such an obviously swell guy, unless you’re a sociopath who drives around in a pickup truck looking for cats to shoot with your composite bow. I mean, props to anyone who gives shout-outs to the birds in roughly half his songs, and even the squirrels score a long-overdue mention in “Only Human”.
The duet with Phyu Phyu Kyaw Thein on “Lucky” was a charming highlight of the hour-long set, and a few of the more upbeat songs had the audience swaying their torsos and waving their arms to the sensible rhythms.
The musicianship throughout the set was nearly flawless, and the band undoubtedly brought a level of professionalism to the stage previously unseen in Myanmar. Perhaps this will inspire local acts to tighten up and improve their game.
 Above all else, though, there was something very moving about seeing such a concert in People’s Square.
Up to 2005 — before the grand opening of insta-capital Nay Pyi Taw — the big, open square east of Shwedagon saw use once a year, as the site of the cloistered and heavily guarded Armed Forces Day ceremony presided over by the militarists who misruled the country for too long.
 Back then, it would have been tough to imagine a group of musicians turning it into a space worthy of the name People’s Square, where tens of thousands of Myanmar could hear and applaud songs about freedom, revolution and self-realisation, without having to flee to another country to do so.

Ludwig van Beethoven

နားမၾကားေသာ္လည္း အေကာင္းဆံုး ဂီတသမား ျဖစ္ခဲ့သူ
နားမၾကားေပမယ့္ ကမၻာက ေလးစားရတဲ့ ေတးျပ - ကြန္ပိုဇာ နဲ႔ စႏၱယား ပညာရွင္ ျဖစ္ခဲ့သူကေတာ့ ဂ်ာမန္က Ludwig van Beethoven (လူဗစ္ ဗန္း ဘိတ္တုိဗန္) အမည္ရ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ပါတယ္။
သက္ေတာ္ ၅၇ ႏွစ္ေနရတဲ့ လူ႔ဘဝ သက္တမ္းမွာ အသက္ ၂၆ ႏွစ္ ေနာက္ ပိုင္းက နားမၾကားတဲ့ ကာလ ျဖစ္ခဲ့ရျပီး ေအာင္ျမင္မွုကေတာ့ ကြယ္လြန္ တဲ့အခ်ိန္ထိ ယူသြားပါတယ္။ ယေန႔တိုင္လည္း Classical နဲ႔ Romantic ဂီတေလာက၊ အေနာက္တိုင္း အႏုပညာ ဂီတေလာကမွာ မသိသူ မရွိပါဘူး။ ၁၇၇၀ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၇ ရက္ေန႔က ေမြးဖြားျပီး မိဘႏွစ္ပါးလံုးက ဂီတ ပညာရွင္မ်ား ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆရာထပ္ငွားစရာ မလိုပဲ တတ္ေျမာက္ခဲ့ ပါတယ္။
... အသက္ ၂၆ ႏွစ္ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ နားမၾကားတဲ့ ေရာဂါက စပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက အစပ်ိဳးဆဲ ကာလ ျဖစ္ျပီး နားလံုးဝ မၾကားတဲ့ အဆင့္ေတာ့ မေရာက္ေသးပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ စကားသံေတာင္ က်ယ္က်ယ္ နားေထာင္လို႔မရတဲ့ အေျခအေနမို႔ Classical ေတးဂီတဝိုင္း တစ္ခုလံုးကို ေရွ ႔က compose လုပ္ေပးဖို႔အတြက္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ နားမွာ အျမဲတမ္း ဆူညံသံသာ ၾကားေနရျပီး ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြ ေရႊ႔ဆိုင္းရတာမ်ိဳး၊ သူ႔ ကမၻာ့ပထမဆံုး ဖန္တီးလိုက္တဲ့ compositions မ်ားကို ျပန္လည္ မခ်ျပ ႏိုင္ေတာ့တာမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
သုိ႔ေပမ့ယ္ ဇြဲလံုးဝ မေလ်ာ့ပဲ နားမၾကားတၾကား ဘဝနဲ႔ပဲ ၾကိဳးစားရာ ၁၈၀၁ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ အေျခအေန ပိုဆိုးသြားတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ့္ ကို ေသေၾကာင္း ၾကံဖို႔ေတာင္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဂီတ သမားတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အၾကားအာရံု ဆံုးရွံုးရျခင္းဟာ ေနဝင္ခိ်န္မို႔ ေသတာ အေကာင္းဆံုး လို႔ သူဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ သု႔ိေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဆံုျဖတ္ခ်က္ ျပန္ျပင္ လိုက္ျပီး နားမၾကားလည္း သူလုပ္ႏိုင္မယ္ ဆုိတဲ့ ခံယူခ်က္ကို ျပန္လည္ ထားရွိပါတယ္။ ၁၈၁၂ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ လံုးဝ မၾကားတဲ့ ကာလကို ေရာက္ ရွိသြားျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ သုိ႔တည့္တိုင္ ကြန္ပုိဇာလုပ္၊ စႏၱယား တီးေနဆျဖစ္ျပီး သူဖန္တီးတဲ့ အႏုပညာ တင္ဆက္ မွုတိုင္းကို လူေတြၾကိဳက္ ဆဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ ျပဇာတ္ရံုမွာ လူရွန္ဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။
သု႔ိေသာ္ နားမၾကားတဲ့ အေျခအေန ဆုိေတာ့ တစ္ခါခါက အလြဲျဖစ္ရပါတယ္။ သူနားမၾကားေတာ့ အသံရဲ ႔ တုန္ခါမွု ေဘ့စ္ကို လံုးဝ မခံစားရေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ရဲ ႔ ေတးဂီတ ဖန္တီးမွုက တစ္ခါခါက် ေဘ့စ္သံ မ်ားျပီး ပရိတ္သတ္တို႔ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ သူ နားမၾကားတာ ကိုလည္း သိသူနည္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေနာက္ပိုင္း ဂီတ ေဖ်ာ္ေျဖမွုထက္ အေရး အသားပိုင္းကို ေရာက္ျပီး သူဖန္တီးသမွ် ဂီတအေၾကာင္း၊ ဂႏၱဝင္ ေတး စာစုမ်ား၊ အျခားေသာ အႏုပညာ စာေပမ်ား ေရးသားျပီး ကမၻာ အႏွံ႔ပ်ံ ႔ႏွံ ႔ခဲ့ပါတယ္။ ယေန႔တိုင္လည္း အသံုးဝင္ျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၈၂၇ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၆ ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ျပီး ဇာပန အခမ္းအနားမ်ား လူေပါင္း ၂ ေသာင္းမက တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ယေန႔တိုင္လည္း သူ႔ကိုယ္စားျပဳ မွတ္တမ္းတင္ထားမွုမ်ား၊ ေက်ာက္ရုပ္တုမ်ား၊ အခမ္းအနား မ်ား က်င္းပဆဲ ျဖစ္ျပီး ကမၻာကို လြမ္းမိုးႏိုင္တဲ့ အႏုပညာရွင္ တစ္ဦးလို႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ နားမၾကားတဲ့ ကာလ အေတာ္ၾကာ မွာေတာင္ ေအာင္ျမင္မွု အရွိန္မရပ္ပဲ ျမင့္သထက္ ျမင့္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ တဲ့ Beethoven (ဘိတ္သုိဗန္) ဟာ ကမၻာက ေလးစားရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦး အျဖစ္ ယေန႔တိုင္ အသိမွတ္ျပဳခံထားရဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း သရပါတယ္။

ဆရာႀကီးပါရဂူ ကြယ္လြန္ျခင္းတစ္ႏွစ္ျပည့္ ေအာက္ေမ့သတိရပြဲ စည္ကားစြာက်င္းပခဲ့

ဆရာႀကီးပါရဂူ ကြယ္လြန္ျခင္းတစ္ႏွစ္ျပည့္ ေအာက္ေမ့သတိရပြဲ စည္ကားစြာက်င္းပခဲ့

စာေပပညာရွင္ ဆရာႀကီးပါရဂူ ကြယ္လြန္ျခင္းတစ္ႏွစ္ျပည့္ ေအာက္ေမ့ သတိရတဲ့အေနနဲ႔ စာေပေဟာေျပာပြဲ၊ စာအုပ္ေဈးေရာင္းပြဲနဲ႔ ေတး ဂီတ ေဖ်ာ္ ေျဖပြဲေတြကုိ ဆရာႀကီးတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ပါရဂူရွန္တိနိေကတန္ စာၾကည့္တုိက္ ထိန္းသိမ္းေရးေကာ္မတီမွ ဦးစီးၿပီး ဇြန္လ ၂ ရက္နဲ႔ ၃ ရက္ေန႔ေတြမွာ ဗိုလ္တေထာင္ဘုရားလမ္းနဲ႔ အေနာ္ရထာလမ္းေထာင့္ရွိ Orchid ဟိုတယ္မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။

အခမ္းအနား ပထမေန႔မွာ အလကၤာ ၀တ္ရည္ ျမန္မာသံေတးဂီတအဖြဲ႕မွ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္ခဲ့ၿပီး ဒုတိယေန႔မွာ စာေရးဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္၊ ဆရာေဖျမင့္နဲ႔ ဆရာမဂ်ဴးတုိ႔က ဆရာႀကီးပါရဂူ ေရးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ဆရာႀကီးနဲ႔ ဆက္ႏႊယ္တဲ့အမွတ္တရ အေၾကာင္းအရာ ေတြကို ေဟာေျပာခဲ့ၾကပါတယ္။

ဆရာႀကီးရဲ႕ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေရးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ ကိုလည္း ခင္းက်င္းျပသခဲ့ပါတယ္။
ဒီအမွတ္တရပြဲဟာ ဆရာႀကီးပါရဂူ ကြယ္လြန္ျခင္း တစ္ႏွစ္ျပည့္ကို ရည္စူးတဲ့ အျပင္ ပါရဂူရွန္တိနိေကတန္စာၾကည့္တုိက္ႀကီး ေရရွည္တည္တံ့ေအာင္ျမင္ ေအာင္၊ ဘ႑ာေငြတုိးေအာင္၊ ၀န္ထမ္း ေတြကို လစာပုံမွန္ ေပးႏုိင္ေအာင္နဲ႔ စာၾကည့္တုိက္မွာ လုိအပ္ ေနတဲ့ စာအုပ္ ေတြ၊ စာအုပ္စင္ေတြအတြက္ ရန္ပုံေငြ တစ္ရပ္ျဖစ္ေစဖုိ႔လည္း ရည္ရြယ္ၿပီး စီစဥ္ျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ စာၾကည့္ တုိက္ထိန္း သိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေရး ေကာ္မတီမွ တြဲဖက္အတြင္းေရးမႉးတာ၀န္ယူထား တဲ့ ဦးရဲထက္က ေျပာပါတယ္။
"ဆရာႀကီး တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ပါရဂူ ရွန္တိနိေကတန္ စာၾကည့္တုိက္ကုိ စာၾကည့္တုိက္ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ေရးေကာ္မတီနဲ႔ ဆရာႀကီးေရးသားခဲ့တဲ့ စာေပလက္ရာေတြအတြက္ မူပုိင္ခြင့္ ထိန္းသိမ္းေရးေကာ္မတီဆုိၿပီး အဖြဲ႕ ႏွစ္ဖြဲ႕နဲ႔ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ေနပါ တယ္။ အခု ရန္ပုံေငြပြဲရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလည္း စာၾကည့္တုိက္အတြက္ ေငြပေဒ သာပင္ထားရွိၿပီး ရလာတဲ့ဘဏ္တုိးႏႈန္းနဲ႔ စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ ကုန္က်စရိတ္ေတြ ကုိ ျပန္လည္ျဖည့္ဆည္းႏုိင္ေအာင္ပါ"လုိ႔ ဦးရဲထက္က ေျပာပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ စာေရးဆရာေပါင္းမ်ား စြာ ပါ၀င္ေရးသားထားတဲ့ 'ပါရဂူ' စာအုပ္ကုိလည္း အခမ္းအနားမွာ မိတ္ဆက္ေရာင္းခ်ခဲ့ၿပီး ပြဲက်င္းပ ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္တာအတြင္း အလႉေငြက်ပ္ ၅၄ သိန္း ရရွိခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။
"ၿပီးခဲ့တဲ့လက ဆရာႀကီးကြယ္လြန္ ျခင္းတစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ဆရာႀကီးရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္၊ တပည့္ စာေရးဆရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဆရာႀကီးအတြက္ အမွတ္တရေဆာင္းပါး ေတြ၊ ၀တၳဳတုိေတြေရးၾကတယ္။ အဲဒီထဲ ကမွ စာမူတခ်ဳိ႕ကုိ ျပန္ေရြးထုတ္ၿပီး 'ပါရဂူ'ဆုိတဲ့ စာအုပ္ကုိျပန္ထုတ္တာပါ။ ေရာင္းေဈး က်ပ္ ၃,၅၀၀ ေပမယ့္ ဒီ ႏွစ္ရက္အတြင္းမွာေတာ့ တစ္အုပ္က်ပ္ ၂,၈၀၀နဲ႔ ေရာင္းခ်ေပးပါတယ္" လုိ႔ ဦးရဲထက္က ေျပာပါတယ္။
ဇြန္ပြင့္၊ သီဟရတနာ၊ တူေဒးစတဲ့ စာအုပ္တုိက္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ကလည္း ပါ၀င္ပူးေပါင္းၿပီး စာအုပ္ေတြ ေရာင္းခ် ခဲ့ၾကပါတယ္။
ဆရာႀကီးပါရဂူ ဦးစီးၿပီး ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ စတင္ဖြင့္လွစ္ခဲ့တဲ့ ပါရဂူ ရွန္တိနိေကတန္ စာၾကည့္တုိက္ဟာ အမွတ္ ၉၈၈/၉၉၀၊ ဦးပုညလမ္း (၁၆) ရပ္ကြက္၊ ေရႊေပါက္ကံၿမိဳ႕သစ္မွာ တည္ရွိၿပီး ဆရာႀကီးပါရဂူဟာ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီ လ ၉ ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ ပါတယ္။

တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္သို႔ တမ္းတမိျခင္း ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ႏွင့္ လြမ္းရမိျခင္း ဂီတဆည္းဆာ

တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္သို႔ တမ္းတမိျခင္း ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ႏွင့္ လြမ္းရမိျခင္း ဂီတဆည္းဆာ
တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္သို႔ တမ္းတမိျခင္း ၁၀ႏွစ္ျပည့္ႏွင့္ လြမ္းရမိျခင္း ဂီတဆည္းဆာညခ်မ္းကို ဧၿပီ လ ၂၈ ရက္ေန႔ ညေန ၆ နာရီက ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာန ျမက္ခင္းျပင္တြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။
ယင္းပြဲကို ဦးေဆာင္စီစဥ္က်င္းပၾကသူမ်ားမွာ ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၏သားျဖစ္သူ ဆရာဘုန္းတင့္ေက်ာ္ႏွင့္ ဂီတနက္သန္ ဆရာေစာညိမ္း ၏ေျမးျဖစ္သူ ကိုသိုက္ဦးတို႔ျဖစ္ၾကၿပီး  ဆရာႀကီးေရးသားခဲ့သည့္ စာအုပ္မ်ားကိုအမွတ္တရ ေရာင္းခ်ခဲ့သည္။ အဆိုပါပြဲသို႔ စာေပေလာကမွ စာေရးဆရာႀကီးမ်ား၊ ဂီတေလာကမွ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ဆရာတကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္၏ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ား လာေရာက္ခဲ့ၾကသည္။
အစီအစဥ္စတင္ခ်ိန္တြင္ ပထမဦးဆံုးအေနျဖင့္ ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၏ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတိၱ အက်ဥ္းကို ျမန္မာ၊ ျပင္သစ္ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ဖတ္ၾကားခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာန တာ၀န္ ခံျဖစ္သူ Marina PERILLAT မွ အမွတ္တရစကားေျပာၾကားရာတြင္ ဆရာႀကီးတကၠသိုလ္ဘုန္းႏုိင္၏ အမွတ္တရအစီအစဥ္ကို ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာနတြင္ က်င္းပခြင့္ရရွိျခင္းအတြက္ ၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္းႏွင့္ ဆရာႀကီးေရးစပ္ခဲ့သည့္ ေတးသြားမ်ားျဖင့္ ဆရာႀကီး၏ကမၻာကို ရွာေဖြခံစားၾကပါေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
ထုိ႔ေနာက္တြင္ ဂီတနက္သန္ ဦးအုန္းလြင္ ေရးစပ္ထားေသာ ဂႏၲ၀င္ အေမြ(သို႔မဟုတ္) တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္သို႔သီခ်င္းကို ဂုဏ္ျပဳသီဆိုပါသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ျမန္မာစာပါေမာကၡ ဦးခင္ေအး(ေမာင္ခင္မင္၊ ဓႏုျဖဴ)က အမွတ္တရ စကားေျပာၾကားပါသည္။
တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္သို႔ တမ္းတမိျခင္း ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ႏွင့္ လြမ္းရမိျခင္း ဆည္းဆာ အစီအစဥ္တြင္ ဆရာႀကီးေရးစပ္ခဲ့သည့္ ေတးသီခ်င္းမ်ားကို လြမ္းဟဖြင့္ဆိုခံစားျခင္း အစီအစဥ္တြင္ တကၠသိုလ္နန္း၊ ကမၻာကုန္ က်ယ္သေရြ႕၀ယ္၊ စြန္႔ခြာရသည့္ ေႏြညမ်ား၊ ကိုယ့္အလွဘ၀ ေငြလမင္း၊ ေႏြကႏၲာဦး(သို႔)ႏွင္း မေပ်ာက္တဲ့ ေျမ၊ လြမ္းေတးမဆံုးေစႏွင့္ ေစာသခင္ သီခ်င္းမ်ားကို တကၠသိုလ္လဲ့လဲ့၊ ေမာင္ေမာင္ေအး၊ ႏွင္းရည္သန္႔၊ ေဇာ္မင္းထြန္း၊ ရီရီသန္႔၊ ေဇယ်ာျပည့္ၿဖိဳး တို႔က အသီးသီးသီဆိုခဲ့ၾကသည္။
“ေဖေဖ ကြယ္လြန္ၿပီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တုန္းက စာေပေဟာေျပာပြဲေလး လုပ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္အခု ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ၾကေတာ့ ေဖေဖ့သီခ်င္းေတြ ကိုျပန္လည္ ေဖာ္ထုတ္တဲ့အေနနဲ႔ဂီတ ပြဲ လုပ္ခ်င္တယ္။အဲဒီေတာ့ ဒီဂီတပြဲ ကို ဆရာတေယာ ဦးတင္ရီက ေစတနာနဲ႔ တီးေပးမယ္ဆိုတဲ့အတြက္ အမွတ္တရ လုပ္ျဖစ္ၾကတာပါ။ အခုလို ပြဲလုပ္ေတာ့ ေဖေဖ့ကိုအရမ္းသတိ ရတယ္။ တစ္ဖက္ကေတာ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ ျမန္မာသံသီခ်င္းေတြကို ျပန္ေဖာ္ထုတ္ ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ဂုဏ္ယူ၀မ္းသာမိတယ္” ဟု ဆရာႀကီးတကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္၏ သားျဖစ္သူ ဆရာ ဘုန္းတင့္ႏိုင္(ကံ့ေကာ္၀တ္ရည္ စာေပတိုက္)မွ ေျပာျပခဲ့သည္။
လြမ္းရမိျခင္း ဂီတဆည္းဆာပြဲတြင္ ေတးသီခ်င္းမ်ားကို တေယာ ဦးတင္ရီ၊စႏၵယား ဦးခြန္ တင္ၾကြယ္၊ ဗံုရြာစား ဦးေအာင္၀မ္းတူး(ႏိုင္ငံေတာ္တီး၀ိုင္း)၊ စည္း၀ါး ရြာစား စိန္တင့္ဘို (ႏုိင္ငံေတာ္တီး၀ိုင္း)၊ ဂီတနက္သန္ ဦးေမာင္ေမာင္ၾကည္၊ ဂစ္တာ ဦးမင္းမင္း၊ စႏၵရား ဦးခင္လွ ႏွင့္ ဂီတအဖြဲ႕သားမ်ားက တီးခတ္ ေပးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
“ အဘက ငယ္ငယ္ကတည္းက တကၠသိုလ္ဆရာဘုန္းႏိုင္၊ ဦးေစာညိမ္း စတဲ့သူတို႔ရဲ႕သီခ်င္းကို စဥ္ဆက္ မျပတ္တီးလာခဲ့တာပါ။ အခုလိုပြဲလုပ္တဲ့အခါ တာ၀န္တစ္ခုလိုကိုျဖစ္ေန တယ္။ေနာက္ၿပီး အမွတ္တရလည္း ျဖစ္တယ္ေလ။ အဘက သူ႔ရဲ႕ စာအုပ္ေတြကိုသာ စံုေစ့ေအာင္ မဖတ္ႏိုင္ေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕သီခ်င္းေတြကိုေတာ့ အကုန္လံုးတီးဖူးခဲ့ပါတယ္” ဟု  တေယာ ဦးတင္ရီက အမွတ္တရ ေျပာျပခဲ့ပါသည္။
ထို႔ေနာက္ ေတးသံရွင္ ရီရီသန္႔၊ စိမ္းလဲ့လဲ့၊ ဖိုးေသာၾကာ၊ နန္းေလး၊ ပန္းအိျဖဴ၊ သိုက္ဦး တို႔က တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ေရးသားခဲ့သည့္ ပတၲျမားပြင့္တို႔ သမိုင္းေျပာၾကသည္၊ ေမတၲာေငြေသာင္ဦး၊ ေမတၲာေစကြၽန္၊ လေရာင္မခ်စ္ေသာပန္းႏွင့္ ပန္းကို မခ်စ္ေသာလ၊ ေမတၲာမ်ားႏွင့္ စိန္ပန္းနီနီ၊ ထားသခင္ သီခ်င္းမ်ားကို သီဆိုခဲ့ၾကၿပီး အခမ္းအနားကို ႐ုပ္သိမ္းခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။

HOME - Motion Magazine ဗီဒီယိုမဂၢဇင္း ျဖန္႔ေတာ့မည္

House of Media and Entertainment (Home) က စီစဥ္ၿပီး ကဗ်ာ၊ ကာတြန္း၊ ေဆာင္းပါး၊ ဝတၳဳတို၊ ဟာသ စတာေတြကို ရုပ္သံအျဖစ္ တင္ဆက္ထားတဲ့ ဗီဒီယိုမဂၢဇင္း (Motion Magazine) ကို မၾကာခင္ ျဖန္႔ခ်ိေတာ့မယ္လို႔ သိရပါတယ္။
အဲဒီ ဗီဒီယို မဂၢဇင္း မိတ္ဆက္ျပသပြဲ အခမ္းအနားကို ေအာက္တိုဘာ ၂၁ ရက္ေန႔ ညေန ၆ နာရီမွာ ရန္ကုန္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ လမ္းက Home ခန္းမမွာ က်င္းပရာမွာ Home ရဲ႕ ဒါရိုက္တာ အဖြဲ႕ဝင္တဦးျဖစ္သူ ဦးဇာဂနာက ဒီမဂၢဇင္းကို လစဥ္ ျဖန္႔ခ်ိႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားမယ္၊ ရုပ္ရွင္ အစည္း အရံုးက ဆင္ဆာခြင့္ျပဳခ်က္ က်ၿပီးျဖစ္ေပမယ့္ ျဖန္႔ခ်ိဖို႔ ရက္အတိအက် မသတ္မွတ္ရလို႔ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ DVD ခ်ပ္ေတြကို မေရာင္းေသးဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။
ဗီဒီယိုမဂၢဇင္း ဆိုတာကို ျမန္မာျပည္မွာ Home က ပထမဆံုး စတင္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ အရင္လုပ္ခဲ့ဘူးတာေတြနဲ႔ ပံုစံကြဲမယ္လို႔လည္း သူက ဆိုပါတယ္။
ဗီဒီယို မဂၢဇင္း အမွတ္ ၁ ကို မျပသခင္မွာ အမွတ္ ၂ မွာ ပါမယ့္ “မျမင္ရတဲ့ လ” ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းတို တကားကို မိတ္ဆက္ ျပသ ပါတယ္။ အဲဒီ ဇာတ္လမ္းတုိ ကေလးကေတာ့ အက်ဥ္းေထာင္ထဲက လူတေယာက္ သာေနတဲ့ လျပည့္လကို ျမင္ခ်င္လို႔ ႀကံဖန္ ႀကိဳးစားထားတဲ့ အေၾကာင္းကို ရိုက္ျပထားတာပါ။ သာေနတဲ့လကို ျမင္ခ်င္လြန္းတာေၾကာင့္ ႀကံရာမရတဲ့ အဆံုး အက်ဥ္းခန္း အျပင္က ဆီးခြက္ထဲကို ဆီးသြားခ်ၿပီး လမင္းကို ဖမ္းလုိက္ႏုိင္တဲ့အေၾကာင္း ရိုက္ျပထားတာပါ။ အဲဒီဇာတ္လမ္းမွာ သရုပ္ေဆာင္သူက ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း တဦးျဖစ္ၿပီး ဒီဇာတ္လမ္းက ဦးဇာဂနာရဲ႕ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ရိုက္ျပ ထားတာလို႔ သိရပါတယ္။
“ဒီဇာတ္လမ္းမွာ သရုပ္ေဆာင္တဲ့သူက ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း တေယာက္ပဲ။ သူက သရုပ္ေဆာင္တေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို အက်ဥ္းေထာင္အခန္းထဲ ျပန္ထည့္လိုက္ေတာ့ တကယ္ကို သရုပ္ပါသြားတယ္” လို႔ ဦးဇာဂနာက ဆုိပါတယ္။
ဗီဒီယို မဂၢဇင္း အမွတ္ ၁ ကို အစအဆံုး ျပသရာမွာေတာ့ မာတိကာအရ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း ကိုေဇာ္သက္ေထြး ေရးတဲ့ “ေဟး” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို သရုပ္ေဖာ္ ရိုက္ခ်က္ေတြနဲ႔ တကြ ပထဆံုး ၾကည့္ရပါတယ္။
ဒုတိယ အေနနဲ႔ “ကေလးေတြကို တကယ္ခ်စ္ရဲ႕လား” ဆုိတဲ့ ကာတြန္းရုပ္ရွင္ ကားတိုကေလးကို ျပသရာမွာေတာ့ မိဘေတြရဲ႕ ျဖစ္ေစခ်င္ေဇာႀကီးတဲ့ ဆႏၵေတြၾကားမွာ စက္ရုပ္ဆန္ဆန္ လႈပ္ရွားေနရတဲ့ ကေလးတေယာက္ရဲ႕ ဘဝကို ၾကည့္ရပါတယ္။ မနက္မိုးလင္း မ်က္ႏွာသစ္တာကေန စၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္အေလးႀကီး လြယ္၊ ေက်ာင္းသြား၊ ျပန္လာ၊ တျခား ကေလးေတြနဲ႔ အတူကစားခြင့္မရွိလို႔ ေငးေမာ၊ စာၾကည့္စားပြဲမွာ အဆူအေငါက္ အရိုက္အပုတ္ခံရင္း စာၾကည့္ ဆိုတဲ့ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ ဆႏၵမပါဘဲ ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားေနတဲ့ ကေလးဘဝကို တုိတိုနဲ႔ ထိထိမိမိ တင္ဆက္ထားတာပါ။
“မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္း” ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုကေလးကလည္း ပရိသတ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ဆြဲေဆာင္ႏုိင္ပါတယ္။ မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေပးလိုက္ရတဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္က စလက္ခံတဲ့ သူကေန မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္း လူေတြဆီ တဆင့္တဆင့္ ေပးလိုက္ရာက ေနာက္ဆံုး စၿပီးေပးတဲ့သူဆီ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ေခတ္ကိုသေရာင္ထားတဲ့ ဟာသ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။
မဂၢဇင္းမွာ ပါတဲ့ စတုတၳေျမာက္ အစီအစဥ္ကေတာ့ ပရိသတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စားတဲ့ Documentary တခုျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရွိ ျဖစ္ေနတဲ့ လက္ပန္းေတာင္းေတာင္နား တဝိုက္က ေက်းရြာေတြ အသိမ္းခံရတဲ့ အေၾကာင္း ရိုက္ထားတာပါ။ အဲဒီေဒသမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ေဒသခံေတြနဲ႔ စီမံကိန္း ျပဳလုပ္သူေတြအၾကား ျဖစ္ေနတဲ့ ပဋိပကၡကို အဲဒီေဒသမွာ သြားေရာက္ေနထုိင္ၿပီး ရိုက္ထားတဲ့ Documentary တပုဒ္ျဖစ္သလို ၾကည့္ရႈသူ ပရိသတ္ဆီက လက္ခုပ္သံ အမ်ားဆံုးရတဲ့ အစီအစဥ္တခုလို႔လည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္။
“က်ေနာ္တို႔ လူေတြကို လက္ပန္းေတာင္းေတာင္ ေဒသမွာ သြားေနခိုင္းၿပီး ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို အရွိအတိုင္း ရိုက္ျပထားတာပါ။ တခုမွ လိမ္ထားတာ မပါပါဘူး” လို႔ ဦးဇာဂနာက ရွင္းျပပါတယ္။
စီမံကိန္း တာဝန္ရွိသူေတြနဲ႔ ေဒသခံေတြ ညႇိႏႈိင္းတာ၊ ဝက္ေမွးေက်းရြာက ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကို ၿဖိဳဖ်က္ဖို႔အတြက္ ခ်ိတ္ပိတ္ထားလို႔ ရြာသူရြာသားေတြ စိတ္ဆင္းရဲရတာ၊ မႏွစ္က ရြာကို ဖ်က္လိုက္လို႔ ကေလးေတြ ေက်ာင္းမတက္ရ၊ စာေမးပြဲ မေျဖၾကရတာ၊ ကုမၸဏီေရွ႕မွာ ေဒသခံေတြ ဆႏၵျပတာ စတာေတြကို အင္တာဗ်ဴးေတြနဲ႔တကြ ျဖစ္ရပ္မွန္ ရိုက္ကူးထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ ဇာတ္လမ္းတိုတပုဒ္ ကေတာ့ မႏၲေလးအေၾကာင္း ရိုက္ကူးျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့အႏုပညာ လက္ရာေတြ၊ ျမန္မာမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕က ျမန္မာလင္မယားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ စာအုပ္နဲ႔ စာေရးကိရိယာ ဆိုင္ကေလးမွာ ကုမၸဏီဝန္ထမ္း မိန္းကေလးတေယာက္က တရုတ္လိုေရးထားတဲ့ ျမန္မာျပည္ေျမပံု၊ မႏၲေလးေျမပံုလိုခ်င္လို႔ လာရွာတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ ရိုက္ျပထားပါတယ္။ စာေရးဆရာ ညီပုေလးရဲ႕ ဇာတ္လမ္းျဖစ္ပါတယ္။
ထုိင္းႏုိင္ငံေတာင္ပိုင္း ဖန္ငေဒသက ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား သားသမီးေတြ၊ အလုပ္သမားေတြ အေၾကာင္း ရိုက္ျပထား Documentary တပုဒ္လည္း ပါဝင္ပါတယ္။ ဦးဇာဂနာကိုယ္တုိင္ အလုပ္သမား သားသမီးေတြ၊ အလုပ္သမားေတြကို သြားေရာက္ ေမးျမန္းထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
အင္တာဗ်ဴးက႑ အေနနဲ႔ေတာ့ လက္ရွိ သာယာဝတီ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ အက်ဥ္းက် ခံေနရဆဲျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ကိုလက္်ာထြန္းရဲ႕ မိခင္ႀကီးကို သြားေရာက္ေမးျမန္းထားတဲ့ အစီအစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ လူရႊင္ေတာ္ ဆူးဆူးရဲ႕ တကိုယ္ေတာ္ဟာသ ေျဖေဖ်ာ္တဲ့ အစီအစဥ္ပါ။ ဒီအစီအစဥ္ရဲ႕ အသံ မၾကည္လင္မႈ၊ တကိုယ္ေတာ္ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္တဲ့ အခ်ိန္ ၾကာျမင့္မႈေတြေၾကာင့္ ဒီအစီအစဥ္ကိုေတာ့ ပရိသတ္ေတြ နည္းနည္း ညည္းေငြ႕ လာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ မဂၢဇင္းတခုလံုး အေနနဲ႔ကေတာ့ လာေရာက္ၾကည့္ရႈတဲ့ ခန္းလံုးျပည့္နီးပါး ပရိသတ္က လက္ခုပ္ အားပါးတရ တီးၿပီး အားေပးၾကပါတယ္။
လက္ပန္းေတာင္းေတာင္ Documentary ကေတာ့ လာေရာက္ၾကည့္ရႈတဲ့ ပရိသတ္ကို ေတာ္ေတာ္စြဲေဆာင္ပံု ရပါတယ္။ အေမးအေျဖ က႑မွာ ဒီအေၾကာင္းကို အသားေပးေမးသြားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
“ေနာက္ထပ္ထုတ္မယ့္ အမွတ္ ၂ မွာ လက္ပန္းေတာင္းေတာင္ Documentary ဒုတိယပိုင္း ထပ္ပါဦးမယ္။ ေဒသခံေတြ ခံစား ေနရတာေတြကို အရွိ အရွိအတိုင္း ရိုက္ထားတာပါ” လို႔ ဦးဇာဂနာက ဆုိပါတယ္။

ODC perform in Yangon

ODC perform in Yangon
By Yadana Htun(Volume 26, No. 510)
OBERLIN Dance Company from the US performed a series of contemporary dances at the American Club in Mayangone township on February 9.
The group’s performance covered three themes: “Origins of Flight”, “Something About Nightingales” and “24 Exposures”.
The first theme was performed mostly by dancers Daniel Santos and Anne Zivolich, and was commissioned by Evelyn Feintech in memory of her husband, Norman. It sought to convey the power, joy and pathos of a long and generative relationship.
In “Something About Nightingale”, the group presented a dance inspired by nature.
“24 Exposures” highlighted the trajectory of the company’s 30 year artistic evolution from everyday movements to virtuosic dancing.
Before the end of the concert, the company of ten dancers (five men and five women) also danced kabyarlut, some of the basic elements of Myanmar traditional dance, which the company learned during their stay in Mandalay where they performed on February 5.
“Myanmar traditional dance is very particular and very beautiful, like a beautiful flower. Every movement is special and hard. The dancing looks like your letters as the way you write is round,” said Ms Brenda Way, founder of the ODC dance company.
“Myanmar traditional dance is particular in hands but our dance is in the feet. In our dancing, the movement of the arms is throw-away style. We have two very interesting traditions: flamboyant and precious like jewels,” she added.
During their stay in Yangon the dance company also met with students from Gitameit Music Centre, holding workshops. Before its arrival in Myanmar, the company performed in Indonesia.
Members of the ODC dance company perform at the American Club, Yangon on February 9. The company also took the time during their stay in Mandalay to learn the basics of Myanmar traditional dance. Pic: Aye Zaw Myo
႐ိုးရာအကကို တန္ဖိုးထားဖို႔ အသိေပးခဲ့တဲ့ အိုဒီစီ
ရတနာထြန္း-အတြဲအမွတ္ (၂၃ ၊ အမွတ္ ၄၅၃)
သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ေနဟန္ထားက ႂကြက္သားေတြေၾကာင့္ က်စ္လ်စ္သန္မာ ေနပါတယ္။ ကကြက္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ ကျပတဲ့အခါမွာ အဲဒီသန္မာမႈကို ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ၿပီးေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့ ကကြက္ေတြအျဖစ္ အသြင္ ေျပာင္း လုိက္တဲ့အခါမွာ ဒီေန႔ အေမရိကမွာ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ အိုဒီစီ အကကုမၸဏီ ကိုနာမည္ေက်ာ္ၾကားေစတဲ့မူပိုင္ကဟန္ေတြျဖစ္လာေစပါ တယ္။
႐ိုးရာ ဘဲေလးအကကို အေျခခံတဲ့ ေမာ္ဒန္အကေတြကို တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ အရည္အခ်င္း၊ အဖြဲ႕လိုက္ညီညြတ္မႈနဲ႔ကျပတဲ့ အိုဒီစီအဖြဲ႕ရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ ကို ေဖေဖာ္၀ါရီ ၉ ရက္ေန႔ ညေနခင္းက အေမရိကန္ကလပ္မွာ ျမန္မာ ပရိသတ္ေတြ ၾကည့္႐ႈခံစားခဲ့ရပါတယ္။
စ စခ်င္းမွာေတာ့ အိုဒီစီရဲ႕ ကကြက္ကဟန္ေတြက ဒီကပရိသတ္နဲ႔ လံုး၀ အစိမ္းသက္သက္ပါပဲ။ သူတုိ႔ ဘာကို ေဖာ္ျပခ်င္တယ္ဆိုတာကို ကကြက္ ေတြနဲ႔အတူလိုက္ပါစီးေျမာရင္းနဲ႔မွ တျဖည္းျဖည္းခံစားမိတာပါ။ အဆြဲ၊ အသိမ္း၊ အပင့္၊ အက်ေတြနဲ႔ ကကြက္ေတြက အားမာန္ပါသလို ကေဖာ္ကဖက္နဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္မိဖို႔ စိတ္ခံစားမႈကိုလည္း အစြမ္းကုန္ႏွစ္ထားရပံုပါပဲ။
ေယာက္်ားေလး ငါးေယာက္၊ မိန္းကေလးငါးေယာက္ပါ၀င္တဲ့ အိုဒီစီအက အဖြဲ႕ထဲကDaniel နဲ႕ Anne တို႕ကို အဓိကထားၿပီး ကျပခဲ့ တဲ့ Origins of Flight မွာဆိုရင္ လင္မယားႏွစ္ဦးအတူေပါင္းသင္းခဲ့စဥ္ကအမွတ္ရစရာေတြကို အဓိကအကပညာရွင္ႏွစ္ဦးရဲ႕ကကြက္ ေတြနဲ႕အတူ ေနာက္ခံအခုန္၊ အက်ကကြက္ေတြရဲ႕ပ့ံပိုးမႈနဲ႕ ပံုေဖာ္ထားပါတယ္။
ကပြဲညကတင္ဆက္တဲ့ကႀကိဳးသံုးခုထဲကဒုတိယတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Something about Nightingale မွာေတာ့ေတးဆိုငွက္ေလးရဲသဘာ၀ ကို လႈပ္ရွားမႈသြက္သြက္ေတြနဲ႕ပံုေဖာ္သြားပါတယ္။ သဘာ၀ဆန္မႈကုိ သ႐ုပ္မွန္တင္ဆက္ကျပတဲ့အခါ လက္ေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈ၊ ေျခ ေထာက္ေတြရဲ႕ အေရႊ႕အေျပာင္းနဲ႕ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အေပးအယူမွ်မွ်ကိုင္ထိန္း ကျပသြားတာကို ပရိသတ္ေတြ အႀကိဳက္ ေတြ႕ မဆံုးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
တတိယပိုင္းျဖစ္တဲ့ 24 Exposures မွာေတာ့ ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားမႈေတြကေန ထူးျခားဆန္းျပားတဲ့ကကြက္ေတြ ဖန္တီး ကျပလို႔ ရႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ခႏၶာကိုယ္ အတိမ္းအယိမ္း၊ အေရြ႕၊ အေစာင္းေတြ နဲ႔ ကျပပါတယ္။
ဒီထက္ပိုၿပီး ပရိသတ္ကို ေက်နပ္အားရေစတာက မႏၲေလးမွာ သြားေဖ်ာ္ေျဖခဲ့တုန္းက သင္ယူခဲ့တဲ့ ကဗ်ာလြတ္အကကို ျမန္မာအက ဆရာမနဲ႔အတူ ကျပေဖ်ာ္ေျဖသြားတာပါပဲ။ သူတို႔ပင္ကို ဟန္ေတြမေပ်ာက္ေပမယ့္ ျမန္မာအကကို ႀကိဳးစားကျပ သြားၾကပါတယ္။ 'ကြ်န္ေတာ္ ဒယ္နီရယ္ပါ' 'ကြ်န္မ ဗန္နစ္ဆာပါ' လုိ႔ တစ္ေယာက္ခ်င္း ျမန္မာလုိ ပီပီသသႀကီး ႏႈတ္ဆက္လို႔ ပြဲသိမ္းခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ မိတ္ဆက္ခဲ့တဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ကဟန္ေတြက ပရိသတ္ ရင္မွာက်န္ရစ္ရွင္သန္ေနခဲ့ပါၿပီ။ အိုဒီစီရဲ႕ေဖ်ာ္ေျဖပြဲမွာေခတ္ၿပိဳင္အကုိ ျမန္မာလူထု ၾကားမွာ အစပ်ဳိးႏိုင္ခဲ့သလို မေမ့အပ္တဲ့ ႐ိုးရာအကေတြကိုလည္း တန္ဖိုး ထားထိမ္းသိမ္းၾကဖို႔ သူတုိ႔ရဲ႕ကဗ်ာလြတ္ကဟန္ေတြကေန တစ္ဆင့္ သတိေပးခဲ့တယ္ဆုိတာျမင္သာေစခဲ့ပါတယ္။

Japan-Mekong exchange opens

 The Japanese duo Anmitsu, formed by Yuka Annaka and Kumi Kindaichi, played at the Grand Ballroom of Yangon’s Chatrium Hotel on February 6 to kick-off the Japan-Mekong exchange. Pic: Aye Zaw Myo
Japan-Mekong exchange opens
By Zon Pann Pwint and Than Htike Oo
IT is a harsh country, deep in snow in the winter, but also a beautiful one, a land fragrant with apple trees. And its music, the string music of Aomori-ken in northern Honshu, Japan, is both haunting and dynamic.
Last week a Myanmar audience had the chance to hear the sounds of Aomori when the Japanese duo Anmitsu, formed by Yuka Annaka and Kumi Kindaichi, played at the Grand Ballroom of Yangon’s Chatrium Hotel on February 6. The occasion was the opening event of Japan-Mekong Exchange Year, hosted by the Embassy of Japan.
The two young musicians – already veterans of the international music scene – launched into a rendition of Tsugaru Jonkara Bushi, a song native to Aomori Prefecture, and accompanied by the traditional three-stringed Tsugaru syamisen. This is a winter-warmer of a song, at once defying and celebrating the harsh northern climate of its birthplace and the spirit of the people who live there, and they sang it with a vigour and a pride that roused an attentive audience to cheers.
Anmitsu then continued with Akita Ondo, a song from another snowy corner of Honshu’s north-west coast. Their third song, Krungthep, is an original composition by Anmitsu, composed in Asia during a world tour. The Thai word, meaning City of the Angels, is another word for Bangkok and was inspired, they said, by the shining eyes of Thai children.
Kumi Kindaichi and Yuka Annaka take seriously their role as guardians of Japan’s musical traditions, and its interpreters for foreign audiences.
“We learned the Tsugaru syamisen and native songs from childhood and have always been very keen to preserve our own traditions. Even today the dynamic and soulful sound of the Tsugaru syamisen fascinates many people in Japan, particularly among the older generation. But even young people are vaguely aware of this instrument and its sound,” the two told The Myanmar Times after the event.
The Japanese duo were followed on stage by Myanmar harpist U Hlaing Win Maung, whose playing brought to mind the sound of streams rippling through leafy valleys and the song of birds. The peaceful atmosphere created by U Hlaing Win Maung’s three songs created a pleasing contrast with the faster and more driven sound of the Tsugaru syamisen.
“The sound of the Myanmar harp is melodious and soulful. Though this is the first time we’ve seen it live, we’ve heard CD recordings by U Hlaing Win Maung. It’s so mellow,” said Yuka Annaka.
“Whenever Japanese people, especially older people, hear the name ‘Myanmar’ they think of the Myanmar harp,” said Kumi.
In a musical departure from the earlier songs of the concert, Anmitsu returned to the stage to join U Hlaing Win Maung in a Japanese song, “Sakura” (cherry blossom).
“I did not find it difficult to play a Japanese song (“Sakura” is accompanied by the Myanmar harp), but the styles of Japanese and Myanmar music are different, so I had to adjust,” said U Hlaing Win Maung after the concert.
After “Sakura”, the Anmitsu duo took up the Tsugaru syamisen again to play a famous Japanese folk song, “Hana” (flower). As Yuka plucked the strings, Kumi sang the words in Myanmar, with a faint Japanese accent, as the audience hummed along before breaking into applause to show their appreciation of Anmitsu’s mastery of their musical craft, and their interpretation of their heritage.
The Tsugaru syamisen in is an important cultural artefact amid the long winters and heavy snowfalls of rugged Aomori. In the dark, cold nights, parties and festivals with music, singing and dancing were a source of great relief and comfort.
Yuka Annaka, prize winner at a number of Tsugaru syamisen competitions, and Kumi Kindaichi, also a folk singer, formed Anmitsu in 1999. Since that time, the group has performed more than 50 times a year, holding concerts and live performances and playing at educational institutions.
Their first overseas performance was at a concert in Myanmar, the Japan festival at Yangon National Theatre. In 2002, the duo performed at a concert in London entitled “The Power, Spirit and Beauty of Japanese music”. They have also performed at a reception welcoming the president of Indonesia hosted by the then Japanese prime minister Koizumi.

စတုတၳအႀကိမ္ေျမာက္ Yangon Photo Festival

ရန္ကုန္ဓာတ္ပံုပြဲေတာ္ကေန ရလဒ္ေကာင္းေတြ ရရွိခဲ့

ေမစႏၵီ-အတြဲ ၂၈ ၊ အမွတ္ ၅၅၅ ( ၃ - ၉ ၊ ၂ ၊ ၂၀၁၂)
ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာနက ဦးစီး က်င္းပတဲ့ စတုတၳအႀကိမ္ေျမာက္ Yangon Photo Festival ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားနဲ႔ ဆုရဓာတ္ပံုေတြ အတြက္ ဆုေပးပြဲအခမ္းအနားကို ဇန္န၀ါရီလ ၂၈ ရက္ေန႔က ဌာနျမက္ခင္းျပင္မွာ က်င္းပခဲ့ရာ ပထမဆုကို ဦးမ်ဳိးသိန္း၊ ဒုတိယဆုကုိ မဆိုင္းမိုင္နဲ႔ တတိယဆုကို Ms. Amelie Chai Shwe တို႔ရရွိခဲ့ၿပီး တျခားဆုေတြကိုေတာ့ မျဖဴျဖဴသင္း၊ မစႁႏၵာျမင့္၊ ကိုထြန္းထြန္းေအး၊ ကိုၿဖိဳးဟန္၊ ကိုမ်ဳိးေက်ာ္လြင္၊ မမူမူ၊ ကိုမင္းေဇယ်ာနဲ႔ ပီေကတို႔က ရရွိခဲ့ပါတယ္။
ဒီဆုေတြကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ျပင္သစ္သံအမတ္ႀကီး Mr. Thierry Mathou ၊ ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာနမွ ဒါ႐ိုက္တာ Mr. Febrice Etienne ၊ ဓာတ္ပံုပညာရွင္ Christophe Loviny နဲ႔ အျခားႏိုင္ငံတကာဓာတ္ပံုပညာရွင္ေတြ စုေပါင္းၿပီး အကဲျဖတ္ေရြးခ်ယ္ ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။
အုတ္သဲေက်ာက္လုပ္ငန္းက၊ေန႔စား အလုပ္သမားကေလးငယ္တစ္ဦးရဲ႕ဘ၀ကို ျမင္ရသူေတြ က႐ုဏာစိတ္၊ ကိုယ္ခ်င္း စာစိတ္ျဖစ္ ေအာင္ ႐ိုက္ကူးျပထားတဲ့ ပထမဆုရွင္ ဓာတ္ပံုဦးမ်ဳိးသိန္းက သူရဲ႕ ဒီကေလးအေပၚထားရွိတဲ့ မွန္ကန္တဲ့ ေစတနာေမတၱာေၾကာင့္ အခုလို ပထမဆုကို ရခဲ့တာပါလို႔ ဆုလက္ခံယူအၿပီးမွာ ျမန္မာတိုင္း(မ္)ကို ေျပာပါတယ္။
"ကြ်န္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အုတ္သဲေက်ာက္လုပ္ငန္းကို သြားတိုင္း အဲဒီ၀န္းက်င္ထဲမွာေနတဲ့ ကေလးေတြကိုျမင္တိုင္း စိတ္ထဲမေကာင္းဘူး။သူတုိ႔အတြက္ တစ္ခုခုလုပ္ေပးခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေရခဲေခ်ာင္းစားခ်င္ရင္ ေရခဲေခ်ာင္းဖိုးေပးတာကလြဲလို႔ ဘာမွ ပိုမလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး။ "ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့အလုပ္က ဒီမွာ ဓာတ္ပံုသင္တန္းလာတက္ခိုင္းတဲ့ အခါ အဲဒီေကာင္မေလးကို သြား႐ုိက္ၿပီးေတာ့ ျပလိုက္တာပါ။ ေကာင္မေလးက ဆင္းရဲတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ဘ၀ကို သူေပ်ာ္တယ္။ သူဘာေၾကာင့္ေပ်ာ္သလဲ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ အင္တာဗ်ဴးတယ္။ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုသီခ်င္းဆိုျပတယ္။ ကြ်န္ေတာ့စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ သံသယ ျဖစ္တယ္။ ဆင္းလည္းဆင္းရဲတယ္။ ဘာလုိ႔ေပ်ာ္ေနလဲ။ ဒါက လြတ္လပ္ျခင္းပဲ"လို႔ ကုလသမဂၢ ကေလးမ်ားရန္ပံုေငြအဖြဲ႕မွာ အလုပ္ လုပ္ကိုင္တဲ့ ဦးမ်ဳိးသိန္းက ေျပာပါတယ္။
ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာနမွဒါ႐ိုက္တာ Mr. Febrice Etienneက ဦးမ်ဳိးသိန္းရဲ႕ ဖိုတိုအက္ေဆးဟာ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴး နဲ႔ စထားၿပီး သူရဲ႕သီခ်င္း ၿငီးသံနဲ႔ အဆံုးသတ္လိုက္တဲ့ တင္ဆက္မႈဟာ ဆုေပးပြဲတက္ေရာက္လာၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြအားလံုးရဲ႕ ရင္ထဲကို တေျမ႕ေျမ႕နဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ့ေစတာေၾကာင့္ ဒိုင္အဖြဲ႕ရဲ႕ တညီတၫြတ္တည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ပထမဆုအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္ လုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။
၂၀၀၉ ခုႏွစ္ကစၿပီး ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာနရဲ႕ပင္တုိင္ဓာတ္ပံုနည္းျပအျဖစ္ သင္ၾကားပုိ႔ခ်ေပးတဲ့ ဓာတ္ပံုပညာရွင္ Christophe Loviny ကလည္းပြဲအတြက္ ေန႔ေရာညပါ ပင္ပန္းခဲ့ရေပမယ့္ ေနာက္ ဆံုးမွာေတာ့ အင္မတန္အင္အားျပင္းထန္တဲ့ ရလဒ္ေကာင္းေတြ ရလာ ခဲ့တယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။
"သူတို႔ေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္က အင္မတန္ကို ျပင္းပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ကုိယ္တိုင္ပဲ တခ်ဳိ႕ပံုေတြကိုၾကည့္ၿပီး ဂ႐ုဏာသက္မိပါတယ္။ နည္းပညာပိုင္းကေတာ့ ဘယ္သူမဆို ၿပီးရင္ရသြား မွာပဲ။ အဓိကကိုယ္ျပတဲ့ အေၾကာင္း အရာက လူေတြရဲ႕ႏွလံုးသားထဲမွာ စြဲက်န္ ခဲ့ဖုိ႔ပဲ"လုိ႔ သူက ေျပာပါတယ္။
ပရိသတ္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္စကား ဆိုခဲ့တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကလည္း ... "အင္မတန္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အေတြ႕ အၾကံဳ တစ္ခုပါ။ အရမ္းကိုလွတဲ့ ဖိုတို အက္ေဆးေတြကို ျမင္ေတြ႕ရသလို၊ လူငယ္ေတြဆီမွာ ပါရမီဘယ္ေလာက္ ရွိလဲဆိုတာလည္း သိလိုက္ ရပါတယ္။ ကြ်န္မ ဒီေန႔အကဲျဖတ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ပါ၀င္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ အင္မတန္၀မ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ ကြ်န္မတုိ႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ဘ၀ကိုပံုေဖာ္ႏိုင္မယ့္ လူငယ္ေတြ ပါ၀င္ႏိုင္တဲ့ ဒီလိုပြဲမ်ဳိး ေနာင္မွာ ဒီထက္ပိုၿပီးက်င္းပႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္" လုိ႔ ေျပာ သြားပါတယ္။

ပရိသတ္ေတြကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကုိရီးယားေဖ်ာ္ေျဖပြဲ

ပရိသတ္ေတြကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကုိရီးယားေဖ်ာ္ေျဖပြဲ
ၿငိမ္းအိအိေထြး-အတြဲ ၂၆ ၊ အမွတ္ ၅၂၀ ( ၃-၉ ၊ ၆ ၊ ၂၀၁၁)
TALအဖြဲ႕ရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ ျပကြက္တစ္ကြက္။ ဓာတ္ပံု - ေကာင္းထက္
ေတာင္ကုိရီးယားႏုိင္ငံရဲ႕ အထင္ကရ တိုက္ကြမ္ဒိုနဲ႔ ေခတ္ေပၚအက ေပါင္း စပ္ထားတဲ့ TALအဖြဲ႕ဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ကမၻာလွည့္ေဖ်ာ္ ေျဖေရး ခရီးစဥ္အျဖစ္ ေမလ ၂၉ ရက္ေန႔က ျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ဳိးသား ဇာတ္႐ုံမွာ ကျပၿပီး ပရိသတ္ေတြရဲ႕ ၀က္၀က္ကြဲ အားေပးမႈ လက္ခုပ္ သံကို လက္ခံရရွိခဲ့ပါတယ္။
ျမင္ေနက်တုိက္ကြမ္ဒုိျပကြက္ဟန္ ပန္ေတြနဲ႔ မတူဘဲ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ ကြက္ေပၚေအာင္ ဖန္တီးထားတဲ့ TAL အဖြဲ႕ရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမႈအဖြင့္က ေရွး ေခတ္၀တ္စုံ၀တ္ တိုက္ကြမ္ဒုိ ဆရာႀကီးနဲ႔ တပည့္ေက်ာ္ ႏွစ္ေယာက္၊ ေနာက္ တန္ခုိးရွိတဲ့ ဓာတ္လုံး၊ တန္ဖုိးရွိတဲ့ ခါးစည္းခါးပတ္ျဖဴနဲ႔ အတူ တုိက္ကြမ္ဒိုေလာကရဲ႕ အေတာ္ဆုံးလုိ႔ သတ္မွတ္ႏုိင္တဲ့မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႔ စတင္ပါတယ္။
ေဒါသျပင္းျပင္းနဲ႔ တပည့္ေက်ာ္က အနီေရာင္၀တ္စုံ၊ အနီေရာင္အဖြဲ႕ကုိ ကုိယ္စားျပဳၿပီး အျပာေရာင္၀တ္စုံ၀တ္ အဖြဲ႕ကေတာ့ ဆရာႀကီး ရဲ႕ခါးပတ္ျဖဴ ခ်ီးျမႇင့္ျခင္းခံရသူပါ။ ဒါကုိမေက်နပ္တဲ့ အနီေရာင္၀တ္လူစုက မ်က္ႏွာဖုံးကုိ ရေအာင္ယူသြားသလုိ အျပာ ၀တ္လူငယ္ကုိ လည္း ဒဏ္ရာအနာတရျဖစ္ေအာင္ လွပတဲ့ တုိက္ကြမ္ဒုိတုိက္ကြက္ေတြနဲ႔ ဖန္တီးသြားပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုံး မွာေတာ့ ႏွစ္ဖြဲ႕စလုံး အျပန္အလွန္နားလည္မႈရၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းသြားတဲ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းနဲ႔ အဆုံး သတ္သြားေပမယ့္ ၾကားခ်ိန္ေတြမွာ တစ္ဖြဲ႕ခ်င္းစီရဲ႕ တုိက္ကြမ္ဒုိစြမ္းရည္၊ ကုိရီးယားမိန္းမငယ္ေလးေတြရဲ႕ ယပ္ေတာင္အကအလွအျပင္ ဇာတ္၀င္ခန္း တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ခ်ိတ္ဆက္ခ်ိန္မွာ ပါ၀င္ ကျပတဲ့ ေခတ္ေပၚဘီဘိြဳင္းအကေတြကလည္း ကျပခ်ိန္တစ္နာရီခြဲသာသာ အတြင္းမွာပရိသတ္ မ်က္ေတာင္ မခတ္ ႏုိင္ေအာင္ ဖမ္းစားခဲ့ပါတယ္။ "ကျပသူေတြ မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ကုိရီးယားႏုိင္ငံရဲ႕ ႐ုိးရာဓေလ့ ေၾကာင့္ပါ။ အဓိပၸာယ္က မ်က္ႏွာဖုံးေအာက္မွာ ဘယ္လုိေဒါသ ထြက္၀မ္းနည္း၊ ပူေလာင္မႈေတြရွိေပမယ့္ အဖြဲ႕၀င္ေတြ အကုန္လုံး တစ္သားတည္း ျပဳံးရယ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့၊ တစ္စိတ္တည္း တစ္၀မ္းတည္းဆုိတဲ့သေဘာကုိ ေဖာ္ ေဆာင္တာပါ"လုိ႔ ကုိရီးယားတုိက္ကြမ္ဒုိ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဥကၠ႒ မစၥတာဟြန္ဂြ်န္ၿဖိဳးက ျမန္မာတုိင္း(မ္)ကုိ ေျပာပါတယ္။
"ေရွးေဟာင္းကုိရီးယား႐ုိးရာ တုိက္ ကြမ္ဒုိတုိက္ကြက္ေတြရဲ႕မူကုိ မေပ်ာက္ ေစဘဲ ေခတ္ေပၚကကြက္ေတြကုိ ေပါင္း စပ္ရတဲ့အတြက္ ပရိသတ္လက္မခံမွာ အရမ္းကုိ စိတ္ပူရပါတယ္။ အခုေတာ့ ကုိရီးယားႏုိင္ငံအျပင္ ပရိသတ္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကပါ လက္ခံအားေပး ၾကတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္၀မ္းသာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လုိပဲ ေခတ္ေပၚနဲ႔ ေရွး ေဟာင္းတုိက္ကြက္ေတြ တီထြင္စမ္းသပ္ ႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးကုိ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ လည္း တစ္ေန႔ လုပ္ႏုိင္မွာ ေသခ်ာပါ တယ္"လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဖြဲ႕၀င္ေပါင္း ၄၀ နီးပါးရွိတဲ့ TAL ကမၻာလွည့္ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ တုိက္ကြမ္ဒုိအက အဖြဲ႕ဟာ ႏုိင္ငံေပါင္း ၁၃ ႏိုင္ငံမွာသြား ေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ၿပီး အခု ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ မွာ ဗီယက္ နမ္၊ ထုိင္း၊ စပိန္နဲ႔ ျပင္သစ္ စတဲ့ ႏုိင္ငံေတြကုိ သြားေရာက္ဖုိ႔ လ်ာထား တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။

ေမတၱာတရားနဲ႔ ေလးစားမႈရွိဖို႔ ရည္ရြယ္က်င္းပတဲ့ ေဟာ္လိုေကာ့စ္ အမွတ္တရေန႔

ေမတၱာတရားနဲ႔ ေလးစားမႈရွိဖို႔ ရည္ရြယ္က်င္းပတဲ့ ေဟာ္လိုေကာ့စ္ အမွတ္တရေန႔

ေမစႏၵီ-အတြဲ ၂၆၊ အမွတ္ ၅၀၄ (၄-၁၀ ၊ ၂ ၊ ၂၀၁၁)
"When Words Fail" ပန္းခ်ီျပပြဲကို တက္ေရာက္ ခဲ့တဲ့ မစၥဆာရာ အတ္ဇ္မြန္။ (အေပၚ)ႏွင့္ 'လူစစ္ျခင္း'လို႔အမည္ေပးထားတဲ့ မစၥဆာရာရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာတစ္ခု။ပန္းခ်ီကားရဲ႕ေအာက္မွာ “Bergen-Belsen အက်ဥ္းစခန္းမွာ ကြ်န္မတို႔ မနက္တိုင္း ဆီးႏွင္း ထဲမွာ တန္းစီရတယ္။ သူတို႔က ကြ်န္မတို႔ကိုမနားတမ္းေရၾကတယ္။ လဲက်ေနသူေတြကိုလည္း ေရၾကတယ္..."လို႔ မစၥဆာရာက ေဖာ္ျပခဲ့တယ္။
ေဟာ္လိုေကာ့စ္ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ငရဲခန္း၊ ငရဲမီးလို႔ ဘာသာျပန္ၾကသလုိ စာေရးဆရာတစ္ဦးကေတာ့ ဥႆုံငရဲမီးလို႔ ဘာသာျပန္ထားတာဖတ္ဖူး ပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲဘာသာျပန္ျပန္ အဓိက ကေတာ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းလြန္း
တဲ့အျဖစ္အပ်က္ဆိုးႀကီးကို ေဖာ္ၫႊန္းေျပာဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္ ကေန ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ထိ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္တိုင္ ဂ်ာမန္အမ်ဳိးသား ေခါင္းေဆာင္ဟစ္တလာဦးေဆာင္တဲ့နာဇီတပ္ဖြဲ႕ေတြ ဂ်ဴးလူမ်ဳိးမုန္းတီး ေရး၀ါဒကိုအေၾကာင္းျပဳလို႔ ကေလးသူငယ္ ၁ ဒသမ ၅ သန္းအပါအ၀င္ ဂ်ဴးလူမ်ဳိးေျခာက္သန္း ေလာက္ကို၊ရက္စက္စြာ သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ သမိုင္း တြင္ျဖစ္ရပ္ဆိုးႀကီးကို ဆိုလိုတာ ပဲျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုျဖစ္ရပ္ဆိုးႀကီး ေၾကာင့္ ေသဆံုးခဲ့ရရွာတဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ဳိးေတြကို အမွတ္ တရရွိတဲ့ အေနနဲ႔ ကမၻာ႔ ကုလသမဂၢအဖြဲ႕အစည္းႀကီးအပါအ၀င္ ကမၻာ တစ္၀န္းလံုးမွာ ရက္တစ္ရက္သတ္မွတ္လို႔ ႏွစ္စဥ္၀မ္းနည္းျခင္းအထိမ္း အမွတ္ပြဲေတြက်င္းပၾကတယ္။အဲဒီေန႔ကေတာ့ ဇန္န၀ါရီလ ၂၇ ရက္ေန႔။
့စ္ ၀မ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ အစၥေရးသံ႐ံုး၊ ဂ်ာမန္သံ႐ံုး၊ ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာနနဲ႔ ကုလသမဂၢ
ျပန္ၾကားေရးဌာန တို႔ ပူးေပါင္းၿပီး ေဟာ္လိုေကာ့စ္ကေန အသက္မေသ
ဘဲ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အသက္ ၇၈ ႏွစ္အရြယ္ ဟန္ေဂရီ ႏိုင္ငံဖြား မစၥဆာရာအတ္ဇ္မြန္ရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာေတြနဲ႔ ျပပြဲေလး တစ္ပြဲ ကိုစမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္မွာတည္ရွ
ိတဲ့ ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာနမွာ ဇန္နဝါရီ
လ ၂၄ ရက္ေန႔ကေန ၂၈ ရက္ေန႔ အထိ က်င္းပခဲ့ကာ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ ေတာ့ ေသဆံုးသြားသူေတြအတြက္ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းညိႇကာ ဂုဏ္ျပဳ ခဲ့ၾကတယ္။

"When Words Fail" လို႔အမည္ေပးထားတဲ့ ပန္းခ်ီပြဲဖြင့္ပြဲကို လက္ရွိ
ေနထိုင္ရာ အစၥေရး ႏိုင္ငံကေန ျမန္မာႏိုင္ငံကို လာေရာက္ၿပီး တက္ ေရာက္ခဲ့ တဲ့ မစၥဆာရာဟာ ဒုတိယကမၻာစစ္ အတြင္း သူ႔အသက္ ၁၁ ႏွစ္အရြယ္မွာ နာဇီတို႔ရဲ႕အႀကီးဆံုးေသမင္းတမန္ အက်ဥ္းစခန္း Auschwitz နဲ႔ တျခား စခန္းေတြမွာ မိသားစုနဲ႔အတူ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ေနထိုင္ခဲ့ရၿပီး အဲဒီမွာ ဖခင္နဲ႔ အစ္ကိုသံုးဦးဆံုး႐ႈံးခဲ့ရသူပါ။
ဒါေၾကာင့္ သူၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ေၾကာက္စရာအျဖစ္ဆိုးေတြကို ေႏွာင္းလူေတြသိရွိႏိုင္ဖို႔အတြက္ ပန္းခ်ီအႏု ပညာကေနတစ္ဆင့္ တင္ျပ ျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးလို႔ထင္တာမို႔ ပန္းခ်ီကားေတြဖန္တီးၿပီး ကမၻာတစ္၀န္းမွာ ျပသ ခဲ့တယ္လို႔ မစၥဆာရာက ဆိုပါတယ္။
"ပန္းခ်ီစဆြဲတဲ့အခါမွာ အတိတ္က အဲဒီေနရာကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ အဲလိုျပန္သြားဖုိ႔ သတၱိလိုတယ္။ ဘာလို႔ လဲဆိုေတာ့ ဒီအျဖစ္ ႀကီးကို ေၾကာက္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ပဲ။ ကြ်န္မလည္း ကြ်န္မရဲ႕ အတိတ္ကိုမေမ့ဖို႔ ၾကံ့ခုိင္ဖို႔လိုတယ္။ကြ်န္မ ဒီသတၱိေတြကို ပန္းခ်ီကရ တယ္" လို႔ မစၥဆာရာက ျပပြဲဖြင့္ပြဲေန႔မွာ ေျပာ ခဲ့ပါတယ္။
ျပပြဲမွာ ေနာက္ဆံုးစားရေသာ ထမင္း တစ္နပ္၊ လူစစ္ျခင္း၊ ဘုရားစင္ကို မ်က္ႏွာမူလ်က္၊ ဟန္ေဂရီႏိုင္ငံရထားပို႔ေဆာင္ေရး၊ညီေနာင္ ေသြးစက္ အစ ရွိသျဖင့္ ေခါင္းစဥ္ေတြေပးထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြဟာ ၾကည့္႐ႈသူေတြကို နံ႐ိုးအၿပိဳင္းၿပိဳင္းထေနတဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ဳိး ေတြရဲ႕ ပံုစံ၊ ပါးလႊာတဲ့လႊာ ေပါင္မုန္႔ တစ္ခ်ပ္ကို တစ္ရက္ႏႈန္းနဲ႔ စားရတဲ့ သူတို႔ဘ၀၊ အဆိပ္ေငြ႕ခန္းထဲမွာ ေတာင္လို ပံုေနတဲ့ ၀တ္လစ္စလစ္ အေလာင္းေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြကို မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္လာမိေစကာ ရင္နင့္ေစသလို လူသားအခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး အႏိုင္ ယူကာ ထိခိုက္နစ္နာေစ တာမ်ဳိး မလုပ္မိေစဖို႔လည္း သတိရမိ ေစပါတယ္။
"စၾကာပံုရွိတဲ့နာဇီသေကၤတကိုကြ်န္မေရးဆြဲဖုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုႀကိဳးစားလိုက္တိုင္းမွာ ကြ်န္မရဲ႕ရင္ထဲက ေဒါသမီး ကို မထိန္း ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္လံုးက ကြ်န္မကို ရပ္တန္႔ေစခဲ့တယ္" လို႔ ညီ ေနာင္ေသြးစက္ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ထဲမွာ ေရးသား ေဖာ္ျပထားတဲ့ မစၥဆာရာရဲ႕ စာသားေတြကို ဖတ္မိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူငယ္တခ်ဳိ႕ အထူးသျဖင့္ ပန္႔ခ္ခေရဇီတစ္ေတြ ဆြာစ တစ္ကာလို႔ေခၚတဲ့ စၾကာပံု နာဇီသေကၤတကို တံဆိပ္ေတြ၊ ခါးပတ္ေတြနဲ႔ လက္ကိုင္ပ၀ါေတြမွာ ႐ိုက္ႏိွပ္ၿပီး ဖက္ရွင္အျဖစ္ ၀တ္စားၾက တာကို သတိရလိုက္မိတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ သူတို႔ တစ္ေတြ ဒါကို မသိလို႔ပဲ၀တ္တာလား၊ သိလ်က္နဲ႔ပဲ ၀တ္တာလားဆိုတာကို လည္း သိခ်င္ခဲ့မိတယ္။
"ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဒီနာဇီတံဆိပ္ေတြ၊ ရင္ထုိးေတြကို စုခဲ့တယ္။ မိဘေတြ၊ ဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြက ဒါဟာမေကာင္းဘူလို႔သာ ေျပာေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ မေကာင္းဘူးဆိုတာကိုေတာ့ တစ္ခါမွ ရွင္းမျပခဲ့ဘူး။ အေၾကာင္းရင္းကုိ ေသခ်ာမသိေတာ့ အဲဒီတုန္းက လူငယ္ဆိုေတာ့ မလုပ္နဲ႔ဆိုပိုလုပ္ခ်င္ခဲ့တယ္"လို႔ ပန္႔ခ္ခေရဇီျဖစ္ သလို ပန္႔ခ္အဆို ေတာ္လည္းျဖစ္တဲ့ ရဲေငြစိုးက သူငယ္စဥ္က ဆြာစ တစ္ကာေတြ ၀တ္ဆင္ျဖစ္ခဲ့ပံုကိုေျပာျပပါတယ္။
ရဲေငြစိုးလိုပဲ ပန္႔ခ္ခေရဇီတစ္ဦးျဖစ္ တဲ့ ကုိသက္ခိုင္ကေတာ့ "ဒါေတြမသိ ခင္က ဒီသေကၤတဟာ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ကုိ ကုိယ္စားျပဳတယ္လုိ႔ ထင္ခဲ့တယ္။ ဟစ္ တလာရဲ႕မိန္႔ခြန္း၊ ဟန္ပန္အမူအရာ ေတြ၊ သူရဲ႕ဟိတ္ဟန္ေတြကို အားက်ခဲ့မိ တယ္"လို႔ ဆိုပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းေဟာ္လိုေကာ့စ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြကိုေလ့လာျဖစ္တဲ့အခါ နာဇီသေကၤတနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စြဲလမ္းမႈလံုးဝ မရွိေတာ့ ဘူးလုိ႔ သူကေျပာပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာန မွ ဒါ႐ိုက္တာ ဖဘ္ရီးစ္ေအတိရမ္းက ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ခဲ့တဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ဳိး ေတြရဲ႕ ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အမ်ားျပည္သူေတြ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သိရွိေစဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ေဟာ္လိုေကာ့စ္ အမွတ္တရေန႔နဲ႔ ပန္းခ်ီျပပြဲကို က်င္းပ ရျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
မစၥဆာရာကလည္း လူငယ္ေတြ အေၾကာင္းရင္းခံကို ေသခ်ာမသိဘဲ အတုယူမမွားေအာင္ သူ႔ရဲ႕ျမန္မာျပည္ခရီးစဥ္အတြင္း ပုဂၢလိက ေက်ာင္းေတြ က ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ တခ်ဳိ႕ကို ေတြ႕ဆံုခဲ့ၿပီး သူၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ျဖစ္ရပ္ မွန္အတိတ္အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပခဲ့ သလို တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ေမတၱာ ထားၾကဖို႔နဲ႔ ေလးစားမႈရွိဖို႔ ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။
"ကေလးတစ္ေယာက္က ကြ်န္မကို ေမးပါတယ္။ ဒါကို ခြင့္လႊတ္လုိ႔ ရလားတဲ့။ ကြ်န္မအတြက္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေပမယ့္ ေသဆံုးသြားတဲ့ ကြ်န္မအေဖနဲ႔ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းေတြအတြက္ေတာ့ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ဘူးလို႔ေျဖခဲ့တယ္"လို႔ မစၥဆာရာက ဆိုပါတယ္။
ခု ..ေဟာ္လိုေကာ့စ္ရဲ႕ အေၾကာင္း သိၿပီဆိုေတာ့ မစၥဆာရာ အတ္ဇ္မြန္ ေနရာမွာ သင္သာ ဆိုရင္ စၾကာပံုရွိတဲ့ နာဇီသေကၤတကိုျမင္ တိုင္း ဘယ္လို ခံစားရမလဲ ...။

Japanese Traditional Dance & Music Performance/ Japanese Food & sake presentation

Japanese Traditional Dance & Music Performance/ Japanese Food & sake presentation

The Embassy of Japan in cooperation with Yangon Japanese Association
presented the performance of Japanese traditional Dance & Music at
Park Royal Hotel, Yangon on October 22, 2011.
This event was organized to express appreciation for the generous
support offered to Japan after the Great East Japan Earthquake form
the people of Myanmar and to show Japan’s will and strength towards
the reconstruction from the aftermath of the earthquake.

At this event, professional artists of International Dance Club and
Minyo Umewaka-kai performed various Japanese traditional dances and
folk music including pieces originating from eastern Japan. Beautiful
IKEBANA (Japanese traditional flower arrangement) by U George San Tun
and photographs by JENESYS Alumni Network with their wishes, prayers
and support to Japan were also exhibited. The audience also enjoyed
watching KAMISHIBAI (Japanese picture storytelling) regarding disaster
prevention and tasted Japanese foods and sake after the performance.
In total 460 people came and there was much heated atmosphere.

The success of this event hopefully gives momentum to strengthen not
only the mutual friendship between Japan and Myanmar but also Japan’s
reconstruction from the aftermath of the earthquake.